?

Log in

No account? Create an account

Rolf Hoppe
degalantha
Adieu, Rolf . . . Ich werde mich immer an dich erinnern.


Tags:

Adieu, Charles . . .
degalantha






« Mon ami de toujours Jean-Paul »














Татьянин день!! Lekkerste nagedagte . . .
degalantha





Fixtures -- VI
degalantha

Fixtures -- V
degalantha

Fixtures -- IV
degalantha

Fixtures -- III
degalantha
früher Weihnachtsabend . . .






Fixtures -- II
degalantha


12345Sixty years ago today, a young woman spoke about the speed of technological change as she presented the first television broadcast of its kind. She described the moment as a landmark:
12345"Television has made it possible for many of you to see me in your homes on Christmas Day. My own family often gather round to watch television as they are at this moment, and that is how I imagine you now."
12345Six decades on, the presenter has ‘evolved’ somewhat, as has the technology she described.
12345The Queen shared memories of her first televised address (Image: PA)
12345Back then, who could have imagined that people would one day be watching this on laptops and mobile phones – as some of you are today.
12345But I’m also struck by something that hasn’t changed. That, whatever the technology, many of you will be watching this at home.
12345We think of our homes as places of warmth, familiarity and love; of shared stories and memories, which is perhaps why at this time of year so many return to where they grew up.
12345There is a timeless simplicity to the pull of home.
12345For many, the idea of “home” reaches beyond a physical building – to a home town or city.
12345This Christmas, I think of London and Manchester, whose powerful identities shone through over the past twelve months in the face of appalling attacks.
12345In Manchester, those targeted included children who had gone to see their favourite singer. A few days after the bombing, I had the privilege of meeting some of the young survivors and their parents.
12345I describe that hospital visit as a “privilege” because the patients I met were an example to us all, showing extraordinary bravery and resilience.
12345Indeed, many of those who survived the attack came together just days later for a benefit concert.
12345It was a powerful reclaiming of the ground, and of the city those young people call home.
12345We expect our homes to be a place of safety – “sanctuary” even – which makes it all the more shocking when the comfort they provide is shattered.
12345A few weeks ago, The Prince of Wales visited the Caribbean in the aftermath of hurricanes that destroyed entire communities.
12345And here in London, who can forget the sheer awfulness of the Grenfell Tower fire?
12345Our thoughts and prayers are with all those who died and those who lost so much; and we are indebted to members of the emergency services who risked their own lives, this past year, saving others.
12345Many of them, of course, will not be at home today because they are working, to protect us.
12345Reflecting on these events makes me grateful for the blessings of home and family, and in particular for 70 years of marriage.
12345I don’t know that anyone had invented the term “platinum” for a 70 wedding anniversary when I was born. You weren’t expected to be around that long.
12345Even Prince Philip has decided it’s time to slow down a little – having, as he economically put it, “done his bit”.
12345But I know his support and unique sense of humour will remain as strong as ever, as we enjoy spending time this Christmas with our family and look forward to welcoming new members into it next year.
12345In 2018 I will open my home to a different type of family: the leaders of the fifty-two nations of the Commonwealth, as they gather in the UK for a summit.
12345The Commonwealth has an inspiring way of bringing people together, be it through the Commonwealth Games – which begin in a few months’ time on Australia’s Gold Coast – or through bodies like the Commonwealth Youth Orchestra & Choir: a reminder of how truly vibrant this international family is.
12345Today we celebrate Christmas, which itself is sometimes described as a festival of the home. Families travel long distances to be together.
12345Volunteers and charities, as well as many churches, arrange meals for the homeless and those who would otherwise be alone on Christmas Day.
12345We remember the birth of Jesus Christ whose only sanctuary was a stable in Bethlehem.
12345He knew rejection, hardship and persecution; and yet it is Jesus Christ’s generous love and example which has inspired me through good times and bad.
12345Whatever your own experiences this year; wherever and however you are watching, I wish you a peaceful and very happy Christmas.

Fixtures -- I
degalantha


12345Gezond vijftig worden en dat met heel veel mensen samen mogen vieren is een fantastisch geschenk. Ik ben dankbaar dat ik dat dit jaar heb mogen beleven.
12345Net als de meeste mensen kijk ik aan het einde van het jaar terug op de vele mooie momenten. En op de momenten van verdriet en gemis. Want die waren er voor mijn vrouw en mij zeker ook.
12345Ik denk ook terug aan de ontreddering die ik zag op Sint Maarten, Saba en Sint Eustatius, waar natuurgeweld het leven van tienduizenden inwoners van ons Koninkrijk letterlijk overhoop had gegooid. En aan de moedige aanzetten tot wederopbouw.
12345Beelden en verhalen die me niet loslaten.
12345Het kleine en persoonlijke raakt met Kerstmis aan het grote en gemeenschappelijke. Dit zijn dagen waarin we beschutting zoeken, thuis of bij familie en vrienden. Voor even de onzekere wereld buitensluiten. Even niets anders aan het hoofd dan Stille Nacht of de Top 2000.
12345Maar hoezeer we ons ook behaaglijk terugtrekken in eigen kring, de buitenwereld roert zich achter de ruiten. De grote wereld achter de gordijnen is altijd hoorbaar en voelbaar en dringt zich aan ons op, soms beangstigend, soms uitnodigend.
12345'Ik verkondig U grote blijdschap die heel het volk ten deel zal vallen', zegt de engel tegen de herders. Een verkondiging aan 'heel het volk'… Kerstmis verbindt ons nadrukkelijk met elkaar.
12345Dat zet aan tot nadenken over hoe we zelf in het leven staan. Is het: ieder voor zich en God voor ons allen? Of hebben we zelf een actieve rol in een groter geheel? En zo ja: welke dan?
Het valt niet altijd mee om te blijven geloven in de gemeenschap die we samen vormen. Helemaal niet in een land met zoveel verscheidenheid als het onze. Een land van vrije mensen waarin het antwoord op de vraag 'wie ben ik?' nooit volledig samenvalt met het antwoord op de vraag 'wie zijn wij?'.
12345Hoe kunnen we leven met die verschillen zonder onverschilligheid? Weinig aanlokkelijk is een samenleving waarin steeds meer mensen zich terugtrekken in een eigen kamer, zonder besef van het huis dat we samen delen.
12345Het lijkt steeds moeilijker te worden om elkaar in het dagelijks leven te ontmoeten. De plaatsen waar heel uiteenlopende mensen elkaar van oudsher tegenkomen - kerk, kantoor, café, sportclub, school - verliezen die verbindende functie steeds meer. Misschien is alleen het ziekenhuis nog een plek waar je in contact komt met mensen met een andere achtergrond en levensstijl.
12345Onze communicatie via internet geeft fantastische mogelijkheden, maar biedt niet automatisch een open venster op de wereld. Het is vaak lastig feiten en verzinsels van elkaar te onderscheiden.
12345Nuance en inlevingsvermogen lijken bij voorbaat het onderspit te delven en Twitter maakt het debat soms bitter. Steeds meer mensen houden hun digitale deur het liefst dicht en nemen alleen nog kennis van ideeën die hun groepsgevoel en mening bevestigen.
12345Met dit alles kan iets essentieels verloren gaan.
12345Drie maanden geleden waren mijn vrouw en ik bij een dansvoorstelling van een van de grootste kunstenaars van ons land: Hans van Manen. Hij werd dit jaar 85 jaar jong. Van hem is de uitspraak: 'voor de mensheid is nieuwsgierigheid buitengewoon belangrijk'.
12345Nieuwsgierigheid naar de wereld achter de gordijnen. Het is iets wat ik ook veel hoor in gesprekken met mensen die actief zijn in het vrijwilligerswerk. Zij zien hun wereld groter worden in contact met vreemden. Vaak blijkt er veel gemeenschappelijks te zijn.
12345Misschien is dit een begin van een antwoord. Niet zoeken naar een breder ik, maar naar een groter wij.
12345Dat zoeken naar een groter wij is altijd een drijvende kracht geweest in de geschiedenis van ons land en onze democratie. Eenvoudig is het niet. Het gaat vaak met horten en stoten en het vereist volhouders die doorgaan tegen de verdrukking in.
12345Honderd jaar geleden, in 1917, kwam er een doorbraak in een strijd die ons land lang verdeeld had gehouden. Het bijzonder onderwijs kreeg een gelijkwaardige positie en het kiesrecht werd uitgebreid naar alle mannen.
12345Vrouwen moesten nog twee jaar wachten voordat ze konden stemmen. Dat het uiteindelijk zover kwam was mede te danken aan Aletta Jacobs. Meer dan 35 jaar lang - een half mensenleven - had zij zich daarvoor ingezet. Zij vierde de overwinning met verzoenende woorden.
12345"Alleen door overreding hebben wij voetje voor voetje terrein gewonnen, totdat eindelijk de angst voor het nieuwe zich heeft moeten overgeven."
12345Voetje voor voetje. Zo komen verbeteringen tot stand. Zo kan een groter wij ontstaan. Niet alleen in de wereld en in ons land, maar ook heel dichtbij in de eigen buurt.
12345Het oude Kerstlied laat er geen misverstand over bestaan dat wij bij elkaar horen en met elkaar verbonden zijn.
    12345
1234512345123451234512345123451234512345123Er is een kindeke geboren op aard
1234512345123451234512345123451234512345121't Kwam op de aarde voor ons allemaal.
12345d
12345Met Kerstmis verschijnt ons iets heel groots als iets heel kleins. Er wordt een Kind geboren. Een kind, nog zonder woorden, zonder schuld, zonder boosheid en zonder wantrouwen. Het biedt ons een nieuw begin. Ons eigen leven wordt opgenomen in een groter verband van hoop en vrede, waarin we zelf  een rol - hoe klein ook - te spelen hebben.
12345Ik wens U allen - waar U zich ook bevindt en hoe Uw persoonlijke omstandigheden ook zijn -- een gezegend Kerstfeest.

L’européanité, privilège ou fаrdeau
degalantha
Etre le vrai européen — la vraie chose — est un privilège douteux ; non seulement très peux nombreux peuvent y accéder d’abord, mais encore moins nombreux peuvent se permettre de maintenir ce luxe ensuite. Voir (ou bien sentir) les tchèques.  Ou bien les russes dans les pays baltes récemment indépendants.