Татьянинъ День!!
degalantha

Fixtures -- V
degalantha

Fixtures -- IV
degalantha

Fixtures -- III
degalantha

früher Weihnachtsabend . . .
degalantha





Authentisch:


Fixtures -- Il
degalantha


There was a time when British Olympic medal winners became household names because there were so few of them.

But the 67 medals at this year's Games in Rio and 147 at the Paralympics meant that the GB medallists' reception at Buckingham Palace was a crowded and happy event.

Throughout the Commonwealth there were equally joyful celebrations. Grenada, the Bahamas, Jamaica and New Zealand won more medals per head of population than any other countries.

Many of this year's winners spoke of being inspired by athletes of previous generations.

Inspiration fed their aspiration; and having discovered abilities they scarcely knew they had, these athletes are now inspiring others.

A few months ago, I saw inspiration of a different kind when I opened the new Cambridge base of the East Anglian Air Ambulance, where Prince William works as a helicopter pilot.

It was not hard to be moved by the dedication of the highly skilled doctors, paramedics and crew, who are called out on average five times a day.

But to be inspirational you don't have to save lives or win medals.

I often draw strength from meeting ordinary people doing extraordinary things: volunteers, carers, community organisers and good neighbours; unsung heroes whose quiet dedication makes them special.

They are an inspiration to those who know them, and their lives frequently embody a truth expressed by Mother Teresa, from this year Saint Teresa of Calcutta.

She once said: 'Not all of us can do great things. But we can do small things with great love'.

This has been the experience of two remarkable organisations, The Duke of Edinburgh's Award and The Prince's Trust, which are 60 and 40 years old this year. These started as small initiatives but have grown beyond any expectations, and continue to transform young people's lives.

To mark my 90th birthday, volunteers and supporters of the six hundred charities of which I have been patron came to a lunch in The Mall.

Many of these organisations are modest in size but inspire me with the work they do.

From giving friendship and support to our veterans, the elderly or the bereaved; to championing music and dance; providing animal welfare; or protecting our fields and forests, their selfless devotion and generosity of spirit is an example to us all.

When people face a challenge they sometimes talk about taking a deep breath to find courage or strength. In fact, the word 'inspire' literally means 'to breathe in'.

But even with the inspiration of others, it's understandable that we sometimes think the world's problems are so big that we can do little to help.

On our own, we cannot end wars or wipe out injustice, but the cumulative impact of thousands of small acts of goodness can be bigger than we imagine.

At Christmas, our attention is drawn to the birth of a baby some two thousand years ago. It was the humblest of beginnings, and his parents, Joseph and Mary, did not think they were important.

Jesus Christ lived obscurely for most of his life, and never travelled far. He was maligned and rejected by many, though he had done no wrong.

And yet, billions of people now follow his teaching and find in him the guiding light for their lives.

I am one of them because Christ's example helps me see the value of doing small things with great love, whoever does them and whatever they themselves believe.

The message of Christmas reminds us that inspiration is a gift to be given as well as received, and that love begins small but always grows.

I wish you all a very happy Christmas.

Fixtures -- I
degalantha


Hemel en aarde raken elkaar met Kerstmis. Christus, de Zoon van God, wordt geboren in een simpele stal. Zijn moeder legt hem te slapen in een kribbe. Engelen verkondigen een boodschap van vrede en hoop op een betere wereld.

Het vieren van Kerstmis kan confronterend zijn en ons aan het denken zetten. Dicht bij de plek waar de kribbe stond, heersen nu angst en geweld. Onvoorstelbaar zijn de ontberingen die gewone mensen – onder wie veel kleine kinderen – in Syrië, maar ook in andere landen moeten lijden. Geweld kan ook vlakbij komen. Terroristische aanslagen – zoals deze week nog in Berlijn – hebben dit jaar vele families in rouw gedompeld.

Kerstmis 2016 roept dan ook tegenstrijdige gevoelens op. Daarom heb ik geworsteld met deze Kersttoespraak.

We zouden zo graag willen dat de vredesengel zijn vleugels over de wereld uitspreidt. We zouden ons zo graag geborgen weten. Maar tegelijkertijd is er veel dat ons ongerust maakt en ons een gevoel van dreiging en machteloosheid geeft. Tegenstellingen in de wereld lijken groter te worden. En dat heeft zijn weerslag op ons leven hier. Het extreme lijkt het nieuwe normaal te worden. Zoekend naar zekerheid, graven groepen zich in hun eigen gelijk in. Dat maakt een open gesprek vaak onmogelijk. Velen hebben het gevoel in een land zonder luisteraars te leven.

Wie twijfelt over de toekomst, idealiseert vaak het verleden. We geven ons allemaal wel eens over aan heimwee naar vroeger. Ja, vroeger...

We weten dat de werkelijkheid minder rooskleurig was. En dat veel zaken waarover we ons nu zoveel zorgen maken, bij nadere beschouwing minder ernstig zijn dan we soms denken.

Dat heel veel gelukkig ook goed gaat en dat het leven nu op veel vlakken echt beter is dan toen.

‘Beleving is werkelijkheid’, hoor je vaak. Maar het fundament van het dagelijks leven wordt drijfzand als beleving het zicht op de werkelijkheid verdringt. Laten we de lastige problemen vooral eerlijk benoemen. Maar als er één land daarnaast ook verbondenheid en solidariteit kent, is het wel Nederland. Zonder dat ze de schijnwerpers zoeken, zijn miljoenen mantelzorgers en vrijwilligers onze stille kracht. Zien we U en Uw liefdevolle werk wel voldoende?

De boodschap van Kerstmis is een boodschap van hoop, vrede en naastenliefde.

Dat is een oproep aan ieder van ons. Hoe gedragen we ons tegenover elkaar? Wat doen we er zelf aan om onze samenleving zo in te richten dat iedereen zich veilig weet en thuis kan voelen? Kunnen we het nog: samen vreedzaam problemen oplossen?

In deze onzekere tijd, is het nodig om vaste grond onder de voeten te houden. De waarden die van oudsher bij Nederland horen, bepalen ook in de toekomst ons vermogen om samen verder te komen. Juist nu de wereld om ons heen minder houvast geeft, moeten we vasthouden wat we samen delen en beschermen wat ons verbindt.

Want zó willen wij hier samenleven. Als vrije en gelijkwaardige mensen. Zonder dat degenen met een afwijkende mening bang hoeven te zijn voor bedreiging of intimidatie en zonder discriminatie op grond van levensovertuiging, ras, geslacht of seksuele geaardheid. Deze rechten gelden hier voor iedereen, altijd.

Vrijheid heeft ruimte nodig. Ruimte om te leven, te bewegen, te denken en te debatteren zonder angst. Ruimte om van elkaar te verschillen. Die vrijheid hoort bij ons en is sterker dan welke terreurdaad ook.

Eerder dit jaar opende ik in de Bibliotheek Rotterdam een tentoonstelling gewijd aan de beroemde Rotterdammer Desiderius Erasmus. Hij leefde 500 jaar geleden, niet zo lang na de uitvinding van de boekdrukkunst, het internet van de 16de eeuw. Erasmus was een van de eersten die daarvan profiteerde. Heel lezend Europa kende zijn werk.

Erasmus was een diepgelovig mens met een kritische geest en een scherpe pen. Een man die heilige huisjes omver durfde te werpen. Niets menselijks was hem vreemd en hij kon zich enorm opwinden over de misstanden van zijn tijd. Maar altijd bleef hij zijn kracht zoeken in redelijke argumenten en de vreedzame uitwisseling van ideeën. We hebben elkaar immers nodig.

‘De natuur heeft onze gaven zo verdeeld, dat de ene mens het niet kan stellen zonder de hulp van de ander’, schreef hij.

Terroristen proberen onze vrije manier van samenleven aan te tasten en ons gevoel van thuis zijn te ondermijnen. Terecht verlangen mensen in de eerste plaats veiligheid.

In deze onzekere tijd, zijn angst en woede begrijpelijke emoties. Maar boosheid kan geen eindstation zijn. De vrede waarnaar we zo verlangen, komt niet dichterbij als mensen afhaken en zich ingraven. Vrede begint met het beschermen van wat we delen en het aanwenden van alle positieve krachten. Zonder U, zonder jou, gaat het niet.

Met Kerstmis worden we aangespoord niet op te geven. Elkaar niet op te geven. Ieder mens telt. Het licht van Kerstmis schijnt voor ons allemaal, en maakt ons opnieuw voor elkaar zichtbaar.

Het oude Kerstlied verwoordt het mooi.

Tussen alle mensen in
In het menselijk gezin
Hoor, de engelen zingen de eer
Van de nieuw geboren Heer.

Ik wens U allen – waar u zich ook bevindt en hoe Uw persoonlijke omstandigheden ook zijn – een gezegend Kerstfeest.

On the first day of Christmas . . .
degalantha
A Seafarer’s Christmas Poem

by Robert Louis Stevenson

First published in the Scots Observer in 1888

The sheets were frozen hard, and they cut the naked hand;
The decks were like a slide, where a seaman scarce could stand;
The wind was a nor’wester, blowing squally off the sea;
And cliffs and spouting breakers were the only things a-lee.

They heard the surf a-roaring before the break of day;
But ’twas only with the peep of light we saw how ill we lay.
We tumbled every hand on deck instanter, with a shout,
And we gave her the maintops’l, and stood by to go about.

All day we tacked and tacked between the South Head and the North;
All day we hauled the frozen sheets, and got no further forth;
All day as cold as charity, in bitter pain and dread,
For very life and nature we tacked from head to head.

We gave the South a wider berth, for there the tide-race roared;
But every tack we made we brought the North Head close aboard:
So’s we saw the cliffs and houses, and the breakers running high,
And the coastguard in his garden, with his glass against his eye.

The frost was on the village roofs as white as ocean foam;
The good red fires were burning bright in every ‘longshore home;
The windows sparkled clear, and the chimneys volleyed out;
And I vow we sniffed the victuals as the vessel went about.

The bells upon the church were rung with a mighty jovial cheer;
For it’s just that I should tell you how (of all days in the year)
This day of our adversity was blessed Christmas morn,
And the house above the coastguard’s was the house where I was born.

O well I saw the pleasant room, the pleasant faces there,
My mother’s silver spectacles, my father’s silver hair;
And well I saw the firelight, like a flight of homely elves,
Go dancing round the china-plates that stand upon the shelves.

And well I knew the talk they had, the talk that was of me,
Of the shadow on the household and the son that went to sea;
And O the wicked fool I seemed, in every kind of way,
To be here and hauling frozen ropes on blessed Christmas Day.

They lit the high sea-light, and the dark began to fall.
‘All hands to loose topgallant sails,’ I heard the captain call.
‘By the Lord, she’ll never stand it,’ our first mate, Jackson, cried.
. . . ‘It’s the one way or the other, Mr. Jackson,’ he replied.

She staggered to her bearings, but the sails were new and good,
And the ship smelt up to windward just as though she understood.
As the winter’s day was ending, in the entry of the night,
We cleared the weary headland, and passed below the light.

And they heaved a mighty breath, every soul on board but me,
As they saw her nose again pointing handsome out to sea;
But all that I could think of, in the darkness and the cold,
Was just that I was leaving home and my folks were growing old.

Sjoe! :-)
degalantha
Jislaaik! Ek dog sy bynaam was die uitroep. Aikôna!

Detta är anropssignalen för hans skonert!!
Jislaaik! Ek dog dit was sommer 'n uitroep. Aikôna!! :-)

Detta är anropssignalen för hans skonert!










Snöfall i Stockholm
degalantha



?

Log in